नित्य पाठ आणि स्तोत्रे

श्रीपादश्रीवल्लभ त्वं सदैव, श्रीदत्तास्मान्पाहि देवाधिदेव । भावग्राह्या क्लेशहारिन्सुकीर्त, घोरात्कष्टादुद्धरास्मान्नमस्ते ।।१।। त्वं नो माता त्वं पिताऽऽप्तोऽधिपस्त्वं, त्राता योगक्षेमकृत्सद्‌गुरुस्तवम् । त्वं सर्वस्वं नोऽप्रभो विश्वमूर्ते, घोरात्कष्टादुद्धरास्मान्नमस्ते ।।२।। पापं तापं व्याधिमाधिं च दैन्यं, भीतिं क्लेशं त्वं हराऽशुत्वदन्यम् । त्रातारं नो वीक्ष ईशास्तजूर्त, घोरात्कष्टादुद्धरास्मान्नमस्ते ।।३।। नान्यस्त्राता नापि दाता न भर्ता, त्वत्तो देवत्वं शरण्योऽकहर्ता । कुर्वात्रेयानुग्रहं पूर्णराते, घोरात्कष्टादुद्धरास्मान्नमस्ते ।।४।। धर्मे प्रीति सन्मतिं देवभक्तिम्, सत्संगाप्ति देहि भुक्ति च मुक्तिम् । भावासक्ति चाखिलानन्दमूर्ते, घोरात्कष्टादुद्धरास्मान्नमस्ते ।।५।। श्लोकपंचकमेतद्यो लोकमंगलवर्धनम् । प्रपठेन्नियतो भक्त्या स श्रीदत्तः प्रियो भवेत् ।।६।। ।। इति श्री प. प. वासुदेवानंदसरस्वती विरचितं घोरात्कष्टोद्धरण स्तोत्रम् संपूर्णम् ।।

|| शांत हो श्रीगुरुदत्ता ||

शांत हो श्रीगुरुदत्ता, मम चित्ता शमवी आतां ॥ ध्रु.॥ तूं केवळ माता जनिता, सर्वथा तूं हितकर्ता । तूं आप्तस्वजन भ्राता, सर्वथा तूंचि त्राता । भयकर्ता तूं भयहर्ता, दंडधर्ता तूं परिपाता । तुजवांचुनि न दुजी वार्ता । तू आर्ता आश्रय दत्ता ॥१॥ अपराधास्तव गुरुनाथा, जरि दंडा धरिसी यथार्था । तरि आम्हीं गाउनि गाथा, तव चरणीं नमवूं माथा । तूं तथापि दंडिसि देवा, कोणाचा मग करुं धावा । सोडविता दुसरा तेव्हां । कोण दत्ता आम्हां त्राता ॥२॥ तूं नटसा होउनि कोपी, दंडितांहि आम्ही पापी । पुनरपिही चुकत तथापि, आम्हांवरि न च संतापी । गच्छतः स्खलनं क्वापि, असें मानुनी नच होऊ कोपी । निजकृपा लेशा ओपी । आम्हांवरि तूं भगवंता ॥३॥ तव पदरीं असता ताता, आडमार्गीं पाउल पडतां । सांभाळुनि मार्गावरता, आणिता न दुजा त्राता । निज बिरुदा आणुनि चित्ता, तूं पतितपावन दत्ता । वळे आतां आम्हांवरता । करुणाघन तू गुरुनाथा ॥४॥ सहकुटुंब सहपरिवार, दास आम्ही हें घरदार । तव पदी अर्पूं असार । संसाराहित हा भार । परिहरिसी करुणासिंधो, तूं दीनानाथ सुबंधो । आम्हां अघलेश न बाधो । वासुदे-प्रार्थित दत्ता ॥५॥

|| श्रीगुरुदत्ता जय भगवंता ||

श्रीगुरुदत्ता जय भगवंता, तें मन निष्ठुर न करी आतां ॥ध्रु.॥ चोरें द्विजासी मारितां मन जें, कळवळलें तें कळवळो आतां ॥१॥ पोटशुळानें द्विज तडफडतां, कळवळले ते कळवळो आता ॥२॥ द्विजसुत मरतां वळलें तें मन, हो की उदासीन न वळे आतां ॥३॥ सतिपति मरता काकुळती येतां, वळले ते मन न वळे कीं आतां ॥४॥ श्रीगुरुदत्ता त्यजिं निष्ठुरता कोमल चित्ता, वळवी आता ॥५॥

|| जय करुणाघन ||

जय करुणाघन निजजनजीवन । अनसूयानंदन पाहि जनार्दन ॥ध्रु.॥ निजअपराधें उफराटी दृष्टी । होऊनि पोटीं भय धरू पावन ॥१॥ तूं करुणाकर कधी आम्हांवर । रुससी न किंकरवरद कृपाघन ॥२॥ वारी अपराध तूं मायबाप । तव मनी कोप लेश न वामन ॥३॥ बालकापराधा गणे जरि माता । तरी कोण त्राता देईल जीवन ॥४॥ प्रार्थी वासुदेव पदीं ठेवी भाव । पदी देवो ठाव देव अत्रिनंदन ॥५॥

जय योगीश्वर दत्त दयाळ । तूंच एक जगती प्रतिपाळ ॥ १॥ अत्र्यनुसये करूनि निमित्त । प्रगटसि जगतास्तव निश्चित ॥ २॥ ब्रह्माऽच्युतशंकर अवतार । शरणांगतासि तूं आधार ॥ ३॥ अंतर्यामी ब्रह्यस्वरूप । बाह्य गुरु नररूप सुरूप ॥ ४॥ काखिं अन्नपूर्णा झोळी । शांति कमंडलु करकमळी ॥ ५॥ कुठें षड्भुजा कोठें चार । अनंत बाहू तूं निर्धार ॥ ६॥ आलो चरणी बाळ अजाण । दिगंबरा, उठ जाई प्राण ॥ ७॥ ऐकुनि अर्जुन-भक्ती-साद । प्रसन्न झाला तूं साक्षात् ॥ ८॥ दिधली ऋद्धी सिद्धी अपार । अंती मोक्ष महापद सार ॥ ९॥ केला कां तूं आज विलंब? तुजविण मजला ना आलंब । । १०॥ विष्णुशर्म द्विज तारुनिया । श्राद्धिं जेंविला प्रेममया ॥ ११॥ जंभे देवा त्रासविले । कृपामृते त्वां हांसविलें ॥ १२॥ पसरी माया दितिसुत मूर्त । इंद्रा करवी वधिला तूर्त? ॥ १३॥ ऐसी लीला जी जी शर्व । केली, वर्णिल कैसी सर्व? ॥ १४॥ घेई आयु सुतार्थी नाम । केला त्यातें तूं निष्काम ॥ १५॥ बोधियले यदु परशुराम । साध्य देव प्रह्लाद अकाम ॥ १६॥ ऐसी ही तव कृपा अगाध । कां न ऐकसी माझी साद ॥ १७॥ धांव अनंता, पाहि न अंत । न करी मध्येच शिशुचा अंत ॥ १८॥ पाहुनि द्विजपत्नीकृत स्नेह । झाला सुत तूं निःसंदेह ॥ १९॥ स्मर्तृगामी कलितार कृपाळ । जडमुढ रजका तारी दयाळ ॥ २०॥ पोटशुळी द्विज तारियला । ब्राह्यणश्रेष्ठी उद्धरिला ॥ २१॥ सहाय कां ना दे अजरा? । प्रसन्न नयने देख जरा ॥ २२॥ वृक्ष शुष्क तूं पल्लविला । उदास मजविषयी झाला ॥ २३॥ वंध्या स्त्रीची सुत-स्वप्नें । फळली झाली गृहरत्नें ॥ २४॥ निरसुनि विप्रतनूचे कोड । पुरवी त्याच्या मनिचें कोड ॥ २५॥ दोहविली वंध्या महिषी । ब्राह्मण दारिद्र्या हरिसी ॥ २६॥ घेवडा भक्षुनि प्रसन्न-क्षेम । दिधला सुवर्ण घट सप्रेम ॥ २७॥ ब्राह्मण स्त्रीचा मृत भ्रतार । केला सजीव, तूं आधार ॥ २८॥ पिशाच्च पीडा केली दूर । विप्रपुत्र उठवीला शूर ॥ २९॥ अंत्यज हस्तें विप्रमदास । हरुनी रक्षिले त्रिविक्रमास ॥ ३०॥ तंतुक भक्ता क्षणांत एक । दर्शन दिधले शैलीं नेक ॥ ३१॥ एकत्र वेळी अष्टस्वरूप । झाला अससी, पुन्हां अरूप ॥ ३२॥ तोषविले निज भक्त सुजात । दाखवुनि प्रचिती साक्षात ॥ ३३॥ हरला यवननृपाचा कोड । समता ममता तुजला गोड ॥ ३४॥ राम-कन्हैया रूपधरा । केल्या लीला दिगंबरा! ॥ ३५॥ शिला तारिल्या, गणिका, व्याध । पशुपक्षी तुज देती साद ॥ ३६॥ अधमा तारक तव शुभ नाम । गाता किती न होती काम ॥ ३७॥ आधि-व्याधि-उपाधि-गर्व । टळती भावें भजतां सर्व ॥ ३८॥ मूठ मंत्र नच लागे जाण । पावे नर स्मरणे निर्वाण ॥ ३९॥ डाकिण, शाकिण, महिषासूर । भूतें, पिशाच्चें, झिंद, असूर ॥ ४०॥ पळती मुष्टी आवळुनी । धून-प्रार्थना-परिसोनी ॥ ४१॥ करुनि धूप गाइल नेमें । दत्तवावनी जो प्रेमें ॥ ४२॥ साधे त्याला इह परलोक । मनी तयाच्या उरे न शोक ॥ ४३॥ राहिल सिद्धी दासीपरी । दैन्य आपदा पळत दुरी ॥ ४४॥ नेमे बावन गुरुवारी । प्रेमे बावन पाठ करी ॥ ४५॥ यथावकाशे स्मरी सुधी । यम ना दंडे त्यास कधी ॥ ४६॥ अनेक रूपी हाच अभंग । भजतां नडे न मायारंग ॥ ४७॥ सहस्र नामें वेष अनेक । दत्त दिगंबर अंती एक ॥ ४८॥ वंदन तुजला वारंवार । वेद श्वास हें तव निर्धार ॥ ४९॥ थकला वर्णन करतां शेष । कोण रंक मी बहुकृत वेष ॥ ५०॥ अनुभवतृप्तीचे उद्गार । ऐकुनी हंसता खाइल मार ॥ ५१॥ तपसी तत्त्वमसी हा देव । बोला जयजय श्री गुरुदेव ॥ ५२॥ ॥ अवधूत चिंतन श्री गुरुदेव दत्त ॥